نام محصول : کتاب جیران زن سوگلی ناصرالدین شاه
نویسنده : حسین لعل
ناصر الدین شاه بارها باطرافیانش گفته بود: «من آنقدر زن خواهم گرفت که روی جدم فتحعلیشاه را سفید کنم!»
درباریان و اطرافیانشاه از همان اوان کودکی فهمیده بودند که ناصر الدین شاه طبعی زن دوست و جمال پرست دارد، لذا هر کدام از آنان برای تقرب بشاه سعی میکردند که زن یا دختر زیبایی را با او آشنا سازند. شاه قاجار از همان اوان خودی در میان زنان و دختران درباری وول میزد و زودتر از مقتضیات سنی با روحیات و اخلاق زنان آشنا گشت.
محمدشاه پدر ناصرالدین شاه سلطانی نالایق بود، با این وصف بخوبی میدانست که سلطنت سلسله قاجار در صورتی ادامه خواهد داشت که یکی از پسران زیرکش را بولیعهدی انتخاب کند، ازین رو میان دو پسرش، شاهزاده ملک آراء و شاهزاده ناصرالدین میرزا دومی را برای ولیعهدی انتخاب کرد.
برای رفع جدال به فرزند اول حکومت و امارت اصفهان را داد و ناصر الدین میرزا را بمقر ولایتعهدی که در تبریز بود فرستاد. شاهزاده ملک آراء ازین موضوع خیلی ناراحت بود ولی همیشه در انتظار عامل زمان بسر می برد که حق قانونی و وراثت تاج و تخت را از برادرش بگیرد.
بعکس ملک آراء، ناصرالدین میرزا جوانی زیبا، زن پسند و خوش قیافه بود و همین موضوع نیز اسباب برتری و موفقیتش را فراهم آورد. ناصر الدین میرزا هنوز بسنین بلوغ نرسیده بود که در اندرون شاهی در تبریز بسیاری از زنان و دختران زیبا پروانه وار به گردش می گشتند…
کتاب «جیران و اسرار حرمسرای ناصرالدین شاه» در واقع رمانی واقعی است از ماجراهای جذاب تاریخ که خواندن آن خالی از لطف نیست. این کتاب به قلم استادانی بنام در زمرهی داستاننویسی نگارش شده که با قلم توانایشان درک قسمتی از تاریخ این مملکت را برای ما بسی روانتر و راحتتر نمودهاند.
بعد از قتل امیرکبیر، در حکومت ناصری بینظمی زیادی برپا شد تا اینکه خود شاه به همراه شخصی به نام ملیجک، از خواجههای مورد اعتمادش، امور قصر و خارج آن را به عهده گرفتند. ناصرالدین شاه در این دوران به شدت به عیش و نوش میپرداخت و بارها در مجالس مختلف گفته بود: «کاری می کنم که تعداد زنان حرمسرایم از جدم فتحعلی شاه بیشتر شود.»
در همین راستا، تعداد دقیق زنان عقدی و صیغهای او معلوم نبود و تعداد کنیزان و خواجه ها نیز از هزار می گذشت و در قصر شهرکی کوچک به وجود آمده بود بهنام «حرمسرا»! ادارهی این شهرک به جز مخارج آن، که باعث خالی شدن خزانهی مملکت میشد، از لحاظ کنترل ناموسی هم بسیار دشوار مینمود.
بخش اول این کتاب که آغاز عشرتهای ناصری می باشد، دلدادگی شاه و زیرکی «جیران» موضوع بحث بوده که با قلم توانای «لطفاله ترقی» زمینناگذاشتنی گشته است. در بخش دوم، قلم شیوا و سلیس «حسین لعل»، با به پردهکشیدن اسارت زنان در دام حرمسرا و خیانتهای ایشان، رمانی زیبا و پُرالتهاب را خلق کرده است.
