نام محصول : کتاب فتنه باب

نویسنده : علیقلی میرزا اعتضاد السلطنه

ترجمه : ترجمه عبدالحسین نوائی

کتاب نایاب فتنه باب در حوزه علمیه عراق، فردی صوفی مسلک بوده است. به اسم شیخ احمد احصایی که شاگرد جنجالی وی شخصی به نام سید کاظم رشتی بوده است. سید کاظم رشتی، فرقه شیخیه را بنیان نهاد که یکی از مبانی آن، اعتقاد به رکن رابع بود و این اعتقاد کم کم زمینه ساز مسئله بابیت شد.

سید کاظم دو شاگرد داشت: یکی حاج محمدکریم خان کرمانی که فرقه شیخیه را بعدها در کرمان رشد و توسعه داد؛ و شاگرد دیگرش علی محمد باب بوده است.

علی محمد باب فرقه بابیت را پایه گذاری کرد. او مسئله رکن رابع را به افراط رساند و مسئله باب بودن خود را مطرح ساخت.

حمایت استعمار و تضعیف روحیه ملی بعد از ترکمنچای، در پیشرفت اولیه کار وی مؤثر بوده است. از آثار او کتابی به نام بیان است.

از خدمات بزرگ امیرکبیر، به دار آویختن سید علی محمد باب بود.

فتنه باب از 1260هـ. ق. (در زمان محمدشاه) آغاز شد و در زمان امیرکبیر به اوج خود رسید. امیرکبیر بعد از فتوای علما مبنی بر واجب القتل بودن باب، او را اعدام کرد.

در این کتاب به نقد باب و بهاییت پرداخته و ضعف و خرافه پرستی های این فرقه و اشخاص را بصورت منطقی و کاملا درست مورد نقد و بررسی قرار می دهد

سیدعلی محمد باب در سال ۱۲۶۰ هجری آشکار گشت.

وی مردی از تاجرزادگان شیراز بود و پدرش میرزارضای بزاز نام داشت و اعمامش تجارت می‌‌‌کردند و در بدایت حال به تحصیل علوم فارسیه پرداخته از مقدمات عربیت بهره‌‌‌ای نداشت.

وساوس شیطانی و هواجس نفسانی او را بر آن داشت که به‌‌‌خلاف شریعت غراء و ملت بیضا، تن به ریاضت شاقه انداخته از آن ترقی حاصل نماید.

گویند وقتی برای تهذیب و تکمیل نفس در ابوشهر که هوایش بنهایت حرارت و گرمی‌‌‌ست همی توقف داشته بر بامها برمی‌‌‌آمد و در برابر آفتاب با سر برهنه می‌‌‌ایستاد و اوراد مجعوله می‌‌‌خواند و چندان بر این عمل مواظبت نمود که دماغش علیل و مغزش فاسد گشت.

آنگاه به سفر عتبات عالیه رفته همه روزه در محفل تدریس حاجی سیدکاظم رشتی که جانشین شیخ احمد احسائی بوده حاضر می‌‌‌شد.